Andereño Mari Josek errietan egin dit gaur, klasean loak hartu nauela eta. Atzo gauean amesgaizto gaizto- gaizto batek harrapatu ninduen ohean nengoela eta dirudienez, oraindik ere ez naiz esnatu.
Danbateko batek hasi zuen amesgaiztoa eta oin-hotsek jarraitu. Oin horiek ez zuten takoidun zapatarik janzten (amatxorenak bezalakoak), zaldiz ibiltzekoak baizik (Garazik zaldiketarako erabiltzen dituen beltz handi horien antzekoak). Isil-gordean, zaratatsuak, oso zaratatsuak eta oso beldurgarriak. Liliputiarrentzat erraldoien oin-hotsak bezala.
Aitatxok horrenbestetan aipatutako Mamarro jauna izango ote zen? Leihora hurbildu nintzen. Star Warseko Darth Vaderren itxuradun hamar mamu zeuden auzokideen atarian, ezpata eta guzti.( Springfieldeko Jefe Bigunen porrak piruleta emango luke haien ondoan). Ez dut uste hain argi gutxirekin filmik grabatzen egongo zirenik, lapurrak ote? Auskalo. “Auskalo “ hitza gustatzen zait Fredik Gozategiren Auskalo kanta jartzen zidalako txikitan, beno, txikiagotan.
Bat-batean Josebaren logelako argia piztu zen. Joseba gure auzokidea da, ikastola berdinean ikasten dugu, baina berak azken urtea dauka bertan. Algortako dantzaririk onena da, nire neba Xabiren ostean, noski. Xabierrek Banakoan hanka ilargiari ostikada emateraino altxatzen baitu .
Cristina eta Marisol leihotik begira zeuden, bata gorra eta bestea masailetan atximurka egiten dizun atso zahar horietako bat. Laura, Dalmacio… gutxika-gutxika auzoko etxeetako pertsiana guztiak egunsentia baino lehenago igo ziren. Beno, denak ez, Antoniorenak ez ( ordu hauetan etxeko atarian mozorro eta guzti pelikuletara jolasten ibiltzea ere…)
Lehenengo mailan nengoenean Andereño Izaskunek behin eta berriz errepikatzen zidan zein azkarra nintzen, eta arrazoia zeukan. Lapurrak ziren! Josebaren ordenagailua eta beste hainbat karpeta sartu zuten beraien espaziuntzira, Josebarekin batera.
Itxasok dio munstro itsusi hauena ama galdu bat zela eta ez omen zien arreta handirik eskaintzen. Hasieran triste egon arren gero beti haserre eta kopeta beltzez ( Fredik Xabierri telebistako mandoa kentzen dionean berdina gertatzen da ). Hazi ahala, bere amaz harro dagoenarenganako gorrotoak gora egiten omen du, gora, Heidyren aitonaren Alpeetako etxetik gora gutxienez.. Lehenengo iraintzen dituzte eta ondoren, ahal duten guztia lapurtzen diete (kromoak, jolastorduetako bokata…). Azkenik bahitzen dituzte, beraien amarengandik urrundu asmoz, Garaziren etxeko atikotik ere ikusten ez diren lekuetan ezkutatu asmoz. Agian horregatik bahitu zuten Joseba atzo, bere ama(k) asko maite duelako.
Iaz klasekook Lurraskara joan ginen astebetez. Amak egunero deitzen zidan zenbat maite ninduen esateko, ganoraz bazkaltzen ote nuen jakin nahian… Ez zen nitaz ahaztu. Ama batek ez ditu bere seme-alabak sekula ere ahazten, agian ama galdu batek bai, baina ez gure amak. Nire amonak bai (gaixorik dagoelako), baina guk ere ez dugu ezer, inor ahazten.
Danbateko batek hasi zuen amesgaiztoa eta oin-hotsek jarraitu. Oin horiek ez zuten takoidun zapatarik janzten (amatxorenak bezalakoak), zaldiz ibiltzekoak baizik (Garazik zaldiketarako erabiltzen dituen beltz handi horien antzekoak). Isil-gordean, zaratatsuak, oso zaratatsuak eta oso beldurgarriak. Liliputiarrentzat erraldoien oin-hotsak bezala.
Aitatxok horrenbestetan aipatutako Mamarro jauna izango ote zen? Leihora hurbildu nintzen. Star Warseko Darth Vaderren itxuradun hamar mamu zeuden auzokideen atarian, ezpata eta guzti.( Springfieldeko Jefe Bigunen porrak piruleta emango luke haien ondoan). Ez dut uste hain argi gutxirekin filmik grabatzen egongo zirenik, lapurrak ote? Auskalo. “Auskalo “ hitza gustatzen zait Fredik Gozategiren Auskalo kanta jartzen zidalako txikitan, beno, txikiagotan.
Bat-batean Josebaren logelako argia piztu zen. Joseba gure auzokidea da, ikastola berdinean ikasten dugu, baina berak azken urtea dauka bertan. Algortako dantzaririk onena da, nire neba Xabiren ostean, noski. Xabierrek Banakoan hanka ilargiari ostikada emateraino altxatzen baitu .
Cristina eta Marisol leihotik begira zeuden, bata gorra eta bestea masailetan atximurka egiten dizun atso zahar horietako bat. Laura, Dalmacio… gutxika-gutxika auzoko etxeetako pertsiana guztiak egunsentia baino lehenago igo ziren. Beno, denak ez, Antoniorenak ez ( ordu hauetan etxeko atarian mozorro eta guzti pelikuletara jolasten ibiltzea ere…)
Lehenengo mailan nengoenean Andereño Izaskunek behin eta berriz errepikatzen zidan zein azkarra nintzen, eta arrazoia zeukan. Lapurrak ziren! Josebaren ordenagailua eta beste hainbat karpeta sartu zuten beraien espaziuntzira, Josebarekin batera.
Itxasok dio munstro itsusi hauena ama galdu bat zela eta ez omen zien arreta handirik eskaintzen. Hasieran triste egon arren gero beti haserre eta kopeta beltzez ( Fredik Xabierri telebistako mandoa kentzen dionean berdina gertatzen da ). Hazi ahala, bere amaz harro dagoenarenganako gorrotoak gora egiten omen du, gora, Heidyren aitonaren Alpeetako etxetik gora gutxienez.. Lehenengo iraintzen dituzte eta ondoren, ahal duten guztia lapurtzen diete (kromoak, jolastorduetako bokata…). Azkenik bahitzen dituzte, beraien amarengandik urrundu asmoz, Garaziren etxeko atikotik ere ikusten ez diren lekuetan ezkutatu asmoz. Agian horregatik bahitu zuten Joseba atzo, bere ama(k) asko maite duelako.
Iaz klasekook Lurraskara joan ginen astebetez. Amak egunero deitzen zidan zenbat maite ninduen esateko, ganoraz bazkaltzen ote nuen jakin nahian… Ez zen nitaz ahaztu. Ama batek ez ditu bere seme-alabak sekula ere ahazten, agian ama galdu batek bai, baina ez gure amak. Nire amonak bai (gaixorik dagoelako), baina guk ere ez dugu ezer, inor ahazten.
No hay comentarios:
Publicar un comentario